Witamy na stronie Klubu Jagiellońskiego. Jesteśmy niepartyjnym, chadeckim środowiskiem politycznym, które szuka rozwiązań ustrojowych, gospodarczych i społecznych służących integralnemu rozwojowi człowieka. Portal klubjagiellonski.pl rozwija ideę Nowej Chadecji, której filarami są: republikanizm, konserwatyzm, katolicka nauka społeczna. Możesz nas wesprzeć przekazując 1,5% podatku na numer KRS: 0000128315.

Informujemy, że korzystamy z cookies. Zachęcamy do regularnych odwiedzin naszej strony.

Sydney Sweeney oburza feministki i zachwyca konserwatystów. Hipokryzja czy gra?

Sydney Sweeney oburza feministki i zachwyca konserwatystów. Hipokryzja czy gra? Sydney Sweeney w reklamie Novig; źródło: zrzut ekranu z https://www.youtube.com/watch?v=qbVq3I_fjSE

Wokół amerykańskiej gwiazdy Sydney Sweeney niedawno wybuchła kolejna afera. Afera, która idealnie ukazuje złożoność pojmowania tematów tabu przez amerykańską prawicę i mainstream liberalny.

Sydney Sweeney – aktorka znana przede wszystkim z roli w kultowym już serialu „Euforia” – znów stała się przyczyną kontrowersji. Tym razem oburzenie wywołał spot reklamowy amerykańskiej firmy Novig – platformy i aplikacji do zawierania zakładów bukmacherskich. Sydney występuje w nim nago.

Reklama spotkała się ze zdecydowaną krytyką. Sydney oskarżono o seksualizowanie kobiet. Szczególnie krytyczne były sportsmenki.

Gimnastyczka Gracie Kramer zainicjowała spontaniczną akcję wrzucania zdjęć zarówno z treningów, zawodów, jak i zrobionych w sytuacjach pozasportowych oznaczonych tagiem „This is women in sport” (Oto kobiety w sporcie). Przekaz? Sport kobiecy to nie idealne wypielęgnowane ciało wzbudzające męskie pożądanie. To pot, łzy i wysiłek.

Sydney w odpowiedzi na krytykę opublikowała w swoich mediach społecznościowych zrobione w przeszłości zdjęcia z nagich sesji sportsmenek – m.in. tenisistek Sereny Williams i Caroline Wozniacki, zapaśniczki Rondy Rousey, koszykarki Sue Bird oraz futbolistki Megan Rapinoe.

Republikanie kontratakują

W sukurs aktorce przyszli publicyści związani z szeroko rozumianą amerykańską prawicą. Przykładem jest chociażby Matt Calkins ze związanego ze stacją Fox News, który zarzucił liberalnym mediom hipokryzję. Skoro mainstream nie miał w przeszłości problemu z sesjami sportsmenek to, dlaczego atakują Sweeney?

Reklama zakładów sportowych Novig  nie jest pierwszą związaną z aktorka kontrowersją. W tożsamościowy spór została bowiem wpisana w związku z zeszłoroczną kampanią reklamową dla amerykańskiej marki odzieżowej American Eagle. Internet obiegły zdjęcia ubranej w dżinsy aktorki – blondwłosej, niebieskookiej – z podpisem „Sydney Sweeney has great jeans”. Aktorka „ma wspaniałe dżinsy”, a może „wspaniałe geny”? Po angielsku „jeans” (dżinsy) i „genes” (geny) brzmią bowiem tak samo. Gra słów była oczywista.

To właśnie wówczas w przestrzeni publicznej pojawiły się informacje, że Sweeney jest zarejestrowaną wyborczynią Partii Republikańskiej na Florydzie, a w jej obronie stanął sam Donald Trump.

W internecie pojawiły się m.in. memy pokazujące Sydney ubraną w strój krzyżowca oraz rolki przedstawiające aktorkę odpowiadającą asertywnie na pytania dziennikarki magazynu „GQ” z podkładem hitu „L’amour toujours. W jednym momencie aktorka stała się w prawicowej części internetu przedmiotem podziwu i przykładem wolności wobec nacisków mainstreamowych mediów.

Po ostatniej aferze związanej z reklamą dla firmy Novig w obronie Sydney stanęła również dziennikarka TV Republika Natalia Rzeźniczak, stwierdzając m.in.: „Jako kobieta mogę powiedzieć, że mnie te zdjęcia w ogóle nie denerwują ani nie irytują. (…) Przecież feministki walczyły o to, żeby kobiety mogły o sobie decydować. No więc Sydney Sweeney korzysta z tego prawa i pokazuje swoje wdzięki”.

Nagość nie oburza konserwatystów?

Skąd bierze się tak duże poparcie dla aktorki ze strony prawicowego komentariatu? Na pierwszy rzut oka wydaje się to paradoksalne. Wszakże aktorka zarówno w powyższych kampaniach reklamowych, jak i w znacznej części swojej kariery zawodowej bardzo mocno naruszała konserwatywne tabu.

Z jednej strony jest tak dlatego, że alt-prawicowe czy prawicowe ruchy na Zachodzie nie są oparte na spójnym światopoglądzie. Jest to w dużej mierze ruch – jeżeli w ogóle można mówić o jakimś jednym ruchu – oparty na czystej negacji. Skoro główny nurt „narzuca” polityczną poprawność to teraz my – prawica – na przekór będziemy robić wszystko na odwrót.

To stąd bierze się również popularność, mogących wzbudzać niepokój, internetowych memów osadzonych w stylistyce nazistowskiej, rasistowskiej i pogańskiej. Jest to czysty bunt. Nie chodzi o to, że amerykańska alternatywna prawica – poza skrajnymi przypadkami – wyznaje hitlerowską ideologię. Chodzi o to, by robić to, co mainstream uznaje za zakazane. Jest to forma kontrkultury.

Ten bunt bierze się również z poczucia zawstydzenia i potrzeby odzyskania poczucia godności. I tutaj dochodzimy do drugiego punktu, dla którego aktorka spotyka się z tak dużą aprobatą ze strony internetowego komentariatu.

Młodzi mężczyźni bombardowani informacjami na temat tego, że męska seksualna chuć jest potencjalnym źródłem przemocy i krzywdy kobiet nagle widzą kobietę, która wzbudza pożądanie wśród mężczyzn, prawdopodobnie robi to celowo, wbrew krytykującym ją feministkom, i nie zamierza za to przepraszać. Aktorka staje się więc figurą kobiety afirmującej męską seksualność, postrzegającą pożądający męski wzrok jako coś pozytywnego.

To, co z perspektywy katolickiego konserwatysty wydaje się godne potępienia, dla alt-rightu staje się symbolem buntu przeciw systemowi.

Gdzie jest granica?

Hałas wokół Sydney Sweeney pokazuje również dylematy, w jakie wikłają się deklaratywnie wspierający emancypację liberalny mainstream oraz lewicowe i feministyczne ruchy.

Gdzie bowiem leży granica pomiędzy nagością jako narzędziem i wyrazem kobiecej emancypacji, a gdzie staje się narzędziem uprzedmiotowiania kobiet przez mężczyzn?

Dyskurs emancypacyjny dąży do jak najdalej posuniętej suwerenności kobiet. Wydaje się więc, że w ramach tej narracji, gdy kobieta odkrywa swoje ciało, robi to, by złamać postchrześcijańskie tabu. Tak rozumiana nagość jest narzędziem emancypacji. Gdy jednak robi to jak Sweeney, kierując (prawdopodobnie) intencjonalnie swój przekaz do mężczyzn, robi coś zupełnie odwrotnego.

Niedawno w debacie z Romanem Warszawskim, polskim przedstawicielem tzw. red pilla (ruchu tych, co jakoby przejrzeli mechanizmy rządzące np. relacjami kobiet i mężczyzn), Dagmara Adamiak – polska prawniczka i feministka – powiedziała, że chciałaby żyć w świecie, w którym przechodząc nago na ulicy, nie naraża się na seksualną agresję ze strony mężczyzn.

Takie podejście przypomina nieco niektóre wczesnochrześcijańskie herezje – jak chociażby tę Adamitów – których zwolennicy, biorąc bardzo dosłownie stwierdzenie św. Pawła, że „w Chrystusie nie ma już mężczyzny ani kobiety”, doszli do wniosku, że dzieło Chrystusa zniweczyło raz na zawsze wynikające z podziału płciowego napięcia, w tym związane z seksualnym pożądaniem.

Potrzebujemy jednak jakiegoś społecznego tabu związanego z ludzką seksualnością. Nie purytańskiego gorsetu, ale zdrowej wstydliwości. Wydaje się bowiem, że kobiety, czy tego chcą, czy nie, występując nago w przestrzeni publicznej, dla zdecydowanej większości mężczyzn staną się przedmiotem seksualnego pożądania.

Kura, która znosi złote jaja

W tej całej dyskusji jednak umyka jedna rzecz. Gdy prawica robi ze Sweeney „MAGA Barbie”, a lewica oskarża aktorkę o antykobiecą działalność, zarówno firma Novig, jak i aktorka jako udziałowczyni firmy liczą zyski, jakie cała afera pomogła wygenerować.

Jak przytomnie zauważa na łamach Krytyki Politycznej Aleksandra Kasprzak: „Kłótnia o to, czy Sweeney podjęła jednostkową decyzję, bo to jej ciało i jej wybór, czy może zaszkodziła wizerunkowi kobiet w sporcie, jest skarbonką pełną złotych monet dla firmy. Trudno pozbyć się wrażenia, że od początku właśnie o to chodziło: o dramę, hałas, rozpie***l. […] Kampania reklamowa firmy niczym nie różni się od prowokacyjnego wpisu na X autorstwa nastoletniego konfederaty, który na każdy komentarz odpisuje frazą: «Słychać wycie? Znakomicie»”.

I dalej: „Sweeney niezwykle skutecznie monetyzuje uwagę […] W internecie feministyczne oburzenie i męska uwaga to paliwo do generowania setek tysięcy komentarzy, rolek, dram, dyskusji, a więc metoda na ciągłość reklamy”.

Sam nie mógłbym lepiej podsumować całej tej afery.

Publikacja nie została sfinansowana ze środków grantu któregokolwiek ministerstwa w ramach jakiegokolwiek konkursu. Powstała dzięki Darczyńcom Klubu Jagiellońskiego, którym jesteśmy wdzięczni za możliwość działania.

Dlatego dzielimy się tym dziełem otwarcie. Ten utwór (z wyłączeniem grafik) jest udostępniony na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa 4.0 Międzynarodowe. Zachęcamy do jego przedruku i wykorzystania. Prosimy jednak o podanie linku do naszej strony.