Izraelski żołnierz niszczy rzeźbę Jezusa. Sytuacja chrześcijan w Libanie jest dramatyczna

Opinią publiczną wstrząsnęło nagranie, na którym izraelski żołnierz niszczy krzyż przydrożny i ucina głowę rzeźbie przedstawiającej Chrystusa. Izraelska armia przyznała się do autentyczności tego nagrania, jednocześnie potępiając zachowanie tego żołnierza. Nie zmienia to jednak faktu, że w Izraelu dochodzi do dyskryminowania chrześcijan, a w Libanie do bezcelowego ostrzeliwania chrześcijańskich wiosek. Kościół musi zareagować.

W cieniu Hezbollahu

Źródłem obecnego, katastrofalnego położenia libańskich chrześcijan jest trwająca między Izraelem a wspieranym przez Iran Hezbollahem wojna, która od marca toczy się również w formie konwencjonalnej na terenie Libanu. Konflikt ten, mający charakter zarówno militarny, jak i polityczny, wciąga w swoje realia także ludność cywilną, w tym mniejszości religijne.

W odpowiedzi na amerykańsko-izraelską operację, w wyniku której w dniu 28 lutego 2026 r. zginął najwyższy przywódca Iranu Ali Chamenei, Hezbollah wznowił masowy ostrzał Izraela. Izrael odpowiedział setkami prewencyjnych i odwetowych ataków z powietrza oraz nową, szeroko zakrojoną operacją lądową, rozpoczętą 16 marca 2026 roku, angażującą pięć dywizji wojskowych.

Celem ataków w dużej mierze były południowe wioski chrześcijańskie, wykorzystywane przez bojowników islamskich jako szlaki transportowe dla broni używanej przeciwko Izraelowi.

Dodatkowo nierzadko dzielnice chrześcijańskie nie zostają objęte obowiązkiem ewakuacji, a to sprawia, że – zdaniem izraelskich sił zbrojnych – stwarzają one miejsca chronienia się terrorystów z Hezbollahu. W praktyce oznacza to jednak, że cywile pozostają w strefie bezpośredniego zagrożenia.

Bezwinna śmierć

Najgłośniejszym przypadkiem chrześcijańskiej ofiary działań Izraela jest śmierć o. Pierre’a El-Rai – maronickiego kapłana posługującego w położonej kilka kilometrów od granicy z Izraelem chrześcijańskiej miejscowości Klaja.

9 marca zginął on na skutek uderzenia izraelskiego czołgu, ratując wcześniej rannych od ostrzału parafian. Jego śmierć stała się symbolem losu wielu niewinnych ludzi uwikłanych w ten konflikt.

Podobnie sprawa ma się na zachodzie, gdzie na skutek konwencjonalnych działań zbrojnych Izraela zginął między innymi cywil Sam Ghafari. Pod koniec marca i na początku kwietnia, w wyniku ostrzału chrześcijańskich dzielnic na przedmieściach Bejrutu, zginęło kilkanaście osób, a kilkadziesiąt zostało rannych. To jednak nie koniec chrześcijańskich ofiar tej wojny, a liczby te mogą rosnąć wraz z eskalacją działań.

Bezczeszczenie i powtórka z Gazy?

Chociaż zdaniem izraelskich decydentów, zarówno militarnych, jak i cywilnych, celem ataków są jedynie ośrodki strategiczne Hezbollahu i miejsca objęte „zagrożeniem terrorystycznym”, trudno nie odnieść wrażenia, że w istocie ataki te mają zupełnie inny charakter i dotykają szeroko ludności cywilnej.

Wspomniane przeze mnie nagranie, na którym izraelski żołnierz niszczy figurę ukrzyżowanego Chrystusa, odcinając jej głowę, to tylko wyraz bezczeszczenia. O wiele gorsze w skutkach są naloty na chrześcijańskie wioski, które prowadzą do realnych strat ludzkich i materialnych.

Jak określił to minister obrony Izraela Israel Katz, prowadzone działania są wzorowane na wcześniejszych atakach na strefę Gazy. Skutkuje to tym, że między innymi w wioskach położonych wzdłuż rzeki Zahrani Izrael intensyfikuje swoje działania, tłumacząc to „wykorzystywaniem tych obszarów do ukrywania terrorystów”.

Do tego obrazu nędzy i zniszczenia, jaki stał się codziennością libańskich chrześcijan, dochodzi kwestia bezczeszczenia symboli ważnych dla wyznawców Chrystusa oraz narastającego poczucia bezradności.

„Będziecie w nienawiści u wszystkich…”

Chociaż władze izraelskie odcinają się od wszelkich aktów wandalizmu skierowanych przeciw chrześcijanom, to wydaje się, że istnieje powszechne przyzwolenie na takie akty, a ich sprawcom nie grozi poważna kara. Brak wyraźnych konsekwencji tylko pogłębia poczucie bezkarności.

W Izraelu, a w szczególności w Jerozolimie, notuje się niepokojący wzrost antychrześcijańskiego wandalizmu. W internecie natknąć się można na nagrania napastowania duchownych oraz niszczenia krzyży, np. młotkiem. Plucie na księży katolickich i niekatolickich, wyzywanie, a w skrajnych przypadkach również przemoc fizyczna, to już niestety powszechność i zjawisko coraz trudniejsze do ignorowania.

W lutym 2023 roku Vatican News informowało o nasilających się atakach nie tylko na turystów chrześcijańskich, ale także na mniejszościową społeczność wyznawców Chrystusa (ok. 2% populacji kraju).

Wówczas doszło do serii aktów wandalizmu, na skutek których sprofanowano cmentarz protestancki w Świętym Mieście, napisy „śmierć chrześcijanom” pojawiły się na murach klasztoru ormiańskiego, a także zdewastowano wnętrze kaplicy w maronickim centrum w Galilei.

Warto przypomnieć, ze w tegoroczną Niedzielę Palmową opinią publiczną wstrząsnęła informacja o niewpuszczeniu patriarchy Jerozolimy kard. Pizzaballi i kustosza Ziemi Świętej do bazyliki Grobu Pańskiego przez jerozolimską policję.

To pierwszy taki przypadek od wieków i podkreślono to również w komunikacie Patriarchy Jerozolimskiego, gdzie przeczytać mogliśmy, że to „poważny i nieracjonalny środek, odejście od zasad wolności kultu i poszanowania status quo”.

Kościół musi odpowiedzieć

W związku z wydarzeniami z Niedzieli Palmowej wielu hierarchów, na czele z Papieżem Leonem XIV, wyraziło swoją solidarność z patriarchą Pizzaballą oraz potępiło zachowanie izraelskiej policji.

Z Libanu, Gazy i samego Izraela docierają do nas informacje o coraz częstszych aktach antychrześcijańskich, a także atakach na chrześcijańskie wioski, a co za tym idzie – również o śmierci wyznawców Chrystusa.

Hierarchowie na miejscu robią, co mogą, aby w tym trudnym czasie nie tylko wyrazić sprzeciw, ale także zapewnić realną pomoc. Nuncjusz apostolski w Libanie, abp Paolo Borgia, w trakcie Wielkiego Postu własnymi siłami zorganizował pomoc dla chrześcijan w wioskach leżących na południu Libanu, narażając również własne zdrowie i życie, gdyż działo się to w przerwach od ostrzału tamtejszych terenów.

Problem polega na tym, że słowa jednoznacznego potępienia z ust najwyższych dostojników kościelnych nie padają. W czasie, w którym setki chrześcijan cierpi prześladowanie, tysiące jest codziennie narażonych na głód, śmierć i okaleczenia, a żołnierze izraelscy dworują sobie z najważniejszych dla wyznawców Jezusa znaków, nie ma ze strony Kościoła skrajnie potępiającej te akty narracji.

Cieszy fakt nawoływania do pokoju przez Papieża Leona. Cieszy również jego zaangażowanie w modlitwę o pokój oraz jasny sprzeciw wobec bezsensownych aktów agresji. Brakuje jednak jasnego postawienia sprawy i nazwania rzeczy po imieniu. W Izraelu dochodzi do dyskryminowania chrześcijan, a w Libanie do bezcelowego ostrzeliwania chrześcijańskich wiosek. Kościół musi zareagować.