Czarzasty marszałkiem, Siwiec w kancelarii, Piotrowicz w TK. I kto tu jest antykomunistą?

Włodzimierz Czarzasty jako marszałek Sejmu to powrót formacji, która dwie dekady temu wydawała się skończona. Dziś jednak antykomunizm jest sierotą, a ludzie z dawnych układów doskonale odnajdują się rzeczywistości PO-PiS-u.

Włodzimierz Czarzasty został nowym marszałkiem Sejmu. Od razu po objęciu fotela drugiej osoby w państwie szefem Kancelarii Sejmu uczynił Marka Siwca, wieloletniego polityka najpierw PZPR, a później kolejno SdRP i SLD. Po prawej stronie sceny politycznej słyszymy, że postkomunizm wraca do polskiego parlamentu.

Fantomowy antykomunizm

Prawo i Sprawiedliwość kreuje się na nieprzejednanych antykomunistów. Posłowie tej partii opuścili salę plenarną podczas debaty nad kandydaturą Czarzastego, zagłosowali przeciwko niemu i cały dzień przypominali, że zarówno w PRL-u, jak i w III RP był patologiczną postacią.

Nie sądzę jednak, że wypadli w tej krytyce wiarygodnie. Zresztą na samej prawicy pojawiają się głosy, że akurat PiS ma w sprawie antykomunizmu problem z zachowaniem konsekwencji. Po pierwsze, jeszcze kilka lat temu jego przedstawiciele głosowali za liderem Nowej Lewicy, gdy ten ubiegał się o stanowisko wicemarszałka Sejmu.

Co jednak istotniejsze – w środowisku partii Jarosława Kaczyńskiego akceptowano rozmaitych PZPR-owskich aparatczyków, jeśli tylko w odpowiednim momencie okazali się lojalni wobec PiS-u.

Najczęściej przywoływanym przykładem jest Stanisław Piotrowicz, wieloletni komunistyczny prokurator, który znalazł swoje miejsce w parlamentarnej reprezentacji PiS-u. Stał się jedną z twarzy nieudanych reform wymiaru sprawiedliwości, a ostatecznie dzięki partii-matce trafił z Wiejskiej bezpośrednio do Trybunału Konstytucyjnego, łącząc ze sobą wszystkie możliwe w tym temacie patologie.

Emocja, która została sierotą

Jednym z komentujących zachowanie PiS wobec Czarzastego był prof. Sławomir Cenckiewicz. Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego przypomniał tezę, że antykomunizm w Polsce jest sierotą, a emocja z nim związana przestała na poważnie organizować życie publiczne, również na prawicy.

Dziś, po latach od upadku imperium Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zapominamy, kim są postkomuniści i jak sprawnie odnajdują się oni po różnych stronach sceny politycznej.

Decyzjami Koalicji Obywatelskiej mamy dzisiaj Czarzastego jako marszałka Sejmu, Marka Siwca jako szefa Kancelarii Sejmu, a gwiazda telewizji publicznej Dorota Wysoka-Schnepf rozmawia o bezpieczeństwie Polski z byłym szefem Wojskowych Służb Informacyjnych generałem Markiem Dukaczewskim.

Ale – jak wspomniałem – ten problem nie dotyczy tylko jednej strony sporu. Jedną z głównych postaci afery Rywina, obok Włodzimierza Czarzastego, była niegdysiejsza prezenterka Dziennika Telewizyjnego i rzecznika rządów postkomunistycznych Aleksandra Jakubowska. Co dziś robi Jakubowska? Otóż jest gwiazdą propisowskich, prawicowych mediów.

Na deser – wystarczy, że Leszek Miller w miarę regularnie rzuci niepochlebny komentarz o Ukrainie lub Ukraińcach, a radykalniejsza część prawicy spod znaku Konfederacji czy Korony Grzegorza Brauna zaczyna patrzeć na niego przychylnie.

Te wszystkie sytuacje smucą mnie tym bardziej, że mój światopogląd kształtował się właśnie w czasie rządów SLD, gdy Prawo i Sprawiedliwość i Platforma Obywatelska prezentowały się jako realna alternatywa dla patologii postkomunizmu, symbolicznie i dobitnie ilustrowanych przez aferę Rywina.

Dziś, po bez mała 20 latach od momentu, gdy wydawało się, że PO-PiS zbuduje nowe państwo, okazuje się, że wszyscy ci ludzie, którzy przez lata Polsce szkodzili, znakomicie odnajdują się w obu obozach. Jest to na swój sposób obrzydliwe.

Zastraszanie Wielowieyskiej, czyli jak ofiarami postkomunistów była nawet „Wyborcza”

O tym, jak w praktyce wyglądały rządy postkomunistów, niech przypomni nagranie Dominiki Wielowieyskiej sprzed kilku miesięcy pt. „Miller fantazjuje, a Mentzen to kupuje”. Publicystka „Gazety Wyborczej” na początku lat dwutysięcznych zajmowała się aferą Orlenu, opisując na łamach dziennika, z jakimi patologiami mamy do czynienia, gdy postkomunistyczno-mafijno-biznesowy próbuje przejąć wpływy wokół narodowego koncernu.

Na kanwie tej sprawy powstała później komisja śledcza, ale już same słowa Wielowieyskiej są dobrą pocztówką z okresu, gdy Czarzasty, Siwiec, Jakubowska czy Miller odgrywali w naszej polityce pierwsze skrzypce.

„Pamiętam spotkanie z osobą, (…) która po prostu posiadała olbrzymią wiedzę na temat tego, co się działo w tym sektorze paliwowym. Ta osoba zaprosiła mnie na kolację i powiedziała mi, że zanim zresztą jeszcze doszło do tego, że okradziono mój dom i zginęły komputery, ta osoba – od razu mówię, nie jest to żaden oszołom – powiedziała mi, że ja potrzebuję ochrony.

Wtedy się śmiałam i powiedziałam, że żadnej ochrony nie potrzebuję i nie będę miała, że to jest jednak absurd. Wtedy ta osoba powiedziała mi tak: ty nie rozumiesz, że jest szykowana bardzo duża operacja wokół Orlenu.

I owszem, ty może opisujesz jakieś drobiazgi, (…) ale robisz rzecz, która tych ludzi potwornie irytuje, złości i doprowadza do szału. Mianowicie, skierowałaś reflektory na PKN Orlen, a przez to, że te reflektory zaczęły świecić silniej, to ich możliwości działania są bardzo ograniczone” – mówiła dziennikarka „Wyborczej”.

Cała historia kończy się sugestia – pod którą Wielowieyska nie podpisuje się wprost – w myśl której konsekwencją jej pracy dziennikarskiej, pomijając kradzieże, był poważny, ale niewyjaśniony kryzys zdrowotny. Dziennikarka stwierdza, że jej bliscy uważają, iż była ofiarą podtruwania; w ten sposób miano walczyć z dziennikarzami.

Opowieści o złym postkomunizmie nie są zatem jedynie wytworem prawicowej fantazji, a realną patologią, o której powinniśmy pamiętać, gdy widzimy, że ludzie z tamtego układu wracają na salony