Transseksualiści na IO i asystentka Tuska. Weźcie sobie zróbcie przerwę od X-a!

Jak nie „rosyjska” asystentka Tuska, to tropienie osób transpłciowych w sporcie – nawet tam, gdzie ich nie ma. Komentariat w sezonie ogórkowym przypomina alkoholika, który nie mając dostępu do normalnej wódki, postanawia „nachlać się” płynem do mycia szyb.  Oj, przydałoby się nam więcej refleksji, a mniej emocji nakręcanych mini wystrzałami dopaminy i noradrenaliny, które zapewnia nam uniwersum social mediów.

Sezon ogórkowy ma to do siebie, że jego główną treścią jest – wbrew nazwie – wcale nie zbieranie ogórków (bo większość z nas kupuje je w pobliskich marketach), lecz marnowanie czasu w social mediach i zajmowanie się tematami drugo i trzeciorzędnymi. W polityce nic się nie dzieje – no w sumie nie takie nic, bo to Romanowski, to Kamala, to Liban, to Wenezuela, ale z jakiegoś powodu to chwilowo aż tak nie grzeje – więc komentariat szuka sobie tematów zastępczych. A tych ostatnio nie brakowało.

Popatrzmy na sprawę asystentki Donalda Tuska. Okazało się, że pan premier zatrudnił na tym stanowisku bardzo atrakcyjną młodą kobietę z doświadczeniem w branży beauty, wrzucającą do sieci zdjęcia podkreślające jej seksapil (choć żeby to było jasne – nie są to wulgarne ani specjalnie rozerotyzowane zdjęcia), a co najgorsze mająca „jakieś” tam, nie do końca znane – a więc podejrzane – związki z Rosją.

No i nasz rozemocjonowany komentariat – głównie prawicowy  – zaczął snuć wielopiętrowe hipotezy. A to, że ABW jej nie prześwietliło, a to, że Tusk jest skrajnie niekompetentny, a to znowu, że na pewno jest ruskim agentem, a to, że jego atrakcyjna asystentka jest tak naprawdę kochanką Pana Premiera i stąd wynika obniżka VAT-u dla branży beauty.

Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak tylko podziwiać tę zdolność do snucia wielopiętrowych hipotez na bazie bardzo szczątkowych danych. Tylko w tym wszystkim szkoda mi tej biednej dziewczyny, której zdjęcia z gorliwością radzieckich przodowników pracy rozsyłał po X-ie prawicowy komentariat.

Druga sytuacja. Judoczka Angelika Szymańska, polska faworytka do medalu, przegrywa niespodziewanie w drugiej rundzie turnieju olimpijskiego z Meksykanką Priscą Acalaraz Aviti. Zaskoczenie, rozczarowanie. Na szczęście nasz główny bohater – czyli rozgrzany do czerwoności twitterowy komentariat – szybko znalazł przyczyny tej porażki, a zarazem powód do rozpętania kolejnej g***oburzy.

Jaki to powód? No bo przecież meksykanka wygląda jak mężczyzna, coś tam się nam obiło o uszy, że w boksie były jakieś machloje pod tym względzie, więc na pewno zepsuty i zgniły moralnie do cna (jak zresztą cały Zachód) MKOL, w ramach promocji agendy LGBTQ+ dopuszcza osoby transpłciowe – a tak naprawdę mężczyzn – do rywalizacji ze zwykłymi kobietami. Świat schodzi na psy, wszędzie zboczeńcy i degeneraci.

No cóż, problem w tym, że Bogu ducha winna meksykanka jest w 100% kobietą – wystarczy zajrzeć na Instagrama, zobaczyć zdjęcia zawodniczki w bikini, by wyzbyć się jakichkolwiek wątpliwości w tym względzie. A że jest silną sport-woman, z krótkimi włosami no to cóż – nie do końca wpisuje się w stereotypowe kanony urody kobiecej.

Jak tak patrzę na to, w jaki sposób funkcjonuje świat social mediów, z X-em na czele, to mam nieodparte wrażenie, że składa się on z osób w rodzaju wygłodniałych bodźców narkomanów. Skoro w sezonie ogórkowym nie „nawalamy się” aż tak o bieżącą politykę, to poszukajmy sobie czegoś w zamian! Jak nie mamy dostępu do wódki, to napijmy się chociaż płynu do mycia szyb!

Zamiast refleksji – emocjonalne reakcje. Zamiast researchu – interpretowanie szczątkowych danych własnym systemem poznawczym ukształtowanym przez społecznościowe bańki.

Zamiast myślenia wolnego – nawiązując do świetnej książki Daniela Kahnemana pt. Pułapki myślenia – myślenie szybkie, nastawione na poznawcze domknięcie, nieznoszące niepewności, niezdolne uznać, że „nie wiem, nie znam się, mam za mało danych”. No bo tu chodzi o emocje, a nie o prawdę.

Jak bardzo sztuczny i dziwaczny jest to świat, doświadczam, ilekroć odwiedzam swój dom rodzinny. Kiedy próbuję opowiedzieć rodzicom, ile to się „w moim życiu” nie wydarzyło, bo na X-ie wybuchła kolejna afera, którą przecież „wszyscy” żyją, to patrzą na mnie, co prawda z zaciekawieniem, ale widać, że nie do końca rozumieją, o co mi chodzi. Twitter to dla nich obcy świat. Zamiast na „głupotach” wolą skupić się na codziennych obowiązkach, drobnych przyjemnościach, czy uprawianiu ogródka. I mają rację.

Gdy tak patrzę na rozgrzany twitterowy komentariat, który codziennie prowadzi eschatologiczną wręcz walkę na śmierć i życie, to mam ochotę zarekomendować detoks. Usunąć X-a z telefonu. Skupić się na bieżących obowiązkach. Pójść na spacer, rower czy siłownię. Poczytać dobre książki. Spotkać się za znajomymi. Porozmawiać spokojnie na żywo z ludźmi z innych baniek. Myślę, że wszystkim nam taki detoks od informacyjnego fentanylu wyszedłby na dobre.